In Memoriam – Nel Klomp

Nel was er altijd

Het zijn alles behalve leuke tijden voor alle SPV-ers, eigenlijk voor iedere amateurvoetballer van Nederland. De velden zijn leeg, de kleedlokalen zijn donker. De kantine is uitgestorven, geen gezellige zondagmiddagen waar het bier rijkelijk vloeit en de frituurpan overuren draait.  Dat is zonde, we missen het, allemaal, onze mooie club. 

Want een mooie club dat is SPV. En als je denkt aan SPV dan gaat het al snel over de ‘gouden generatie’ van de jaren 80. De generatie met Mart Manders, Leo Vermeulen, Pieter Mennen en (ik wil dat toch even genoemd hebben) ons ome Theo. Die op heroïsche wijze kampioen werden. Het gaat ook vaak over de familie van den Heuvel, Frans, onze terreinknecht, een boegbeeld van de club en zijn zoons John, Marcel en Dennis. Het gaat over de mooie promoties van SPV 1 de afgelopen jaren of het gemiste kampioenschap van 2 jaar geleden. Het gaat over de kampioenschappen van SPV 2, het prachtige geploeter van SPV 3, of alle memorabele feestjes in de kantine. Al die zaken maken onze club zo mooi. 

Het gaat echter niet zo snel over de stille krachten van een club, en deze week is een van de belangrijkste stille krachten van SPV ons ontvallen. Nel Klomp is op 31 januari op 88-jarige leeftijd overleden. Als je in een woordenboek de definitie van ‘een lief mens’ op zou zoeken zou het zo maar kunnen dat daar de naam van Nel Klomp achter staat. Zo lang ze het fysiek heeft gekund was Nel er namelijk bij SPV. Ze poetste de kleedlokalen, waste de shirtjes, maakte een praatje en stond altijd voor iedereen klaar. De zondagen waren voor haar eigenlijk gewoon een extra werkdag. Soms nam Nel ook even pauze dan dronk ze een ‘limonade’ (Fanta voor de mensen die dat niet weten) en ging ze even aan een tafeltje zitten in de kantine. Aan het einde van het seizoen kreeg ze altijd een bos bloemen van de spelers, maar dat hoefde allemaal niet van Nel. Ze deed al die dingen gewoon en ze had er geen behoefte aan om in de belangstelling te staan. “Gér gedoan” zei Nel. Iedereen had enorm veel respect voor Nel en het werk wat ze heeft gedaan bij SPV, en dat was echt ontzettend veel. 

Spelers verslapen zich nog wel eens ooit, komen te laten, gaan een weekend weg, zijn geblesseerd, hebben familiedag of weet ik veel wat. 

Maar Nel niet. Nel was er altijd. 

Namens alle SPV-ers,

Thomas Koolen